ყველაზე მნიშვნელოვანი კადრი ჯერ კიდევ წინარის – ვახტანგ ეგიაზაროვის 17 წლიანი გზა
ყველაზე მნიშვნელოვანი კადრი ჯერ კიდევ წინარის – ვახტანგ ეგიაზაროვის 17 წლიანი გზა
რა იყო პირველი იმპულსი, რამაც კამერა ხელში აგაღებინათ?
ვახტანგი – „პირველი იმპულსი, ალბათ, დროისგაჩერების ქვეცნობიერი სურვილი იყო — იმ წამიერი, უნიკალური ემოციის დაფიქსირება, რომელიც ზუსტადიმ ფორმით აღარასდროს განმეორდებოდა. თავდაპირველად, ეს უბრალოდ სამყაროზედაკვირვების პროცესი იყო, თუმცა მალევე მივხვდი, რომ ობიექტივი ჩემთვის საუკეთესო ხმა დასაკუთარი თავის გამოხატვის ყველაზე ბუნებრივისაშუალება გახდა.
სწორედ ამ პირველმა, თითქოს უმნიშვნელონაპერწკალმა განაპირობა ჩემი 17-წლიანიპროფესიული მოგზაურობა. ქუჩის ყოველდღიურირიტმიდან დაწყებული, ღონისძიებებისა თუ მოდისფოტოგრაფიით დამთავრებული, ყოველთვისვეძებდი იმ უხილავ კავშირს ფოტოგრაფსა და კადრსშორის, რომლის აღმოჩენის მცდელობამაც, საბოლოოდ, ჩემს წიგნამდე — „კამერის საიდუმლომდე“ მიმიყვანა. კამერის პირველად ხელში აღება არ იყო მხოლოდ ვიზუალური ესთეტიკის მიმართ ინტერესი, ეს იყო სინათლისა და ჩრდილების მიღმა დამალული ამბების აღმოჩენის და მისი სხვებისთვის გაზიარების დაუოკებელი სურვილი.“
როდის მიხვდით, რომ ფოტოგრაფია თქვენი მთავარი პროფესია გახდებოდა?
ვახტანგი – პროფესიად ქცევა არ ყოფილა ერთი უეცარი გადაწყვეტილება; ეს იყო ბუნებრივი ევოლუცია, როდესაც ფოტოგრაფია ჰობიდან ცხოვრების წესად და სამყაროს აღქმის მთავარ ფორმად გადაიქცა.
„ეს არ ყოფილა ერთი კონკრეტული დღე ან უეცარი გააზრება. ეს უფრო ბუნებრივი, შეუქცევადი პროცესი იყო. ალბათ, ზუსტად მაშინ მივხვდი, როდესაც აღმოვაჩინე, რომ სამყაროს კადრებად, კომპოზიციებად და შუქ-ჩრდილებად ვხედავდი მაშინაც კი, როცა კამერა თან არ მქონდა.
გარდატეხის მომენტი დადგა მაშინ, როცა გავაანალიზე, რამხელა პასუხისმგებლობა და ძალაა— იყო ადამიანების ცხოვრების მნიშვნელოვანი ეპიზოდების მემატიანე. როდესაც ვხედავდი, როგორ ინახავდა ჩემი გადაღებული კადრები ქორწილის ემოციას, ღონისძიების დინამიკას თუ ქუჩაში დაჭერილ სრულიად უცხო ადამიანის განწყობას, მივხვდი, რომ ეს მხოლოდ გატაცება აღარ იყო. როცა შენი ხედვა სხვებისთვის ისტორიად იქცევა, ხვდები, რომ ეს შენი მთავარი გზაა. სწორედ ამ განცდამ მაქცია პროფესიონალად და დამანახა, რომ ჩემი ცხოვრების მომდევნო 17 წელი და მეტიც, უბრალოდ, სხვა საქმეს ვეღარ მივუძღვნიდი.“
რა იყო ყველაზე რთული ბარიერი კარიერის საწყის ეტაპზე?
ვახტანგი – „ყველაზე დიდი ბარიერი, ალბათ, საკუთარი, უნიკალური ხელწერის პოვნა და იმ ზღვრის გადალახვა იყო, რომელიც უბრალოდ ტექნიკურად გამართულ კადრსა და ნამდვილ, ემოციურ ფოტოს შორის არსებობს.
როდესაც ამ სფეროში იწყებ ნაბიჯების გადადგმას, ხშირად ზედმეტად ხარ ფოკუსირებული წესებზე. თავდაპირველად გგონია, რომ მთავარია შუქის, ექსპოზიციისა და კომპოზიციის იდეალური დაცვა. თუმცა, ნამდვილი გამოწვევა მაშინ იწყება, როცა ხვდები, რომ ტექნიკა მხოლოდ ინსტრუმენტია, მთავარი კი — ამბის თხრობაა. ჩემთვის რთული იყო შინაგანი ჩარჩოების მოხსნა, ინტუიციისთვის ნდობის გამოცხადება და იმ იდეის ამოხსნა, რასაც წლების შემდეგ ჩემს წიგნში „კამერის საიდუმლო“ დავარქვი. დამჭირდა დრო იმის გასააზრებლად, რომ აპარატი მხოლოდ შუალედური რგოლია, გადამწყვეტი კი ფოტოგრაფის გონება და ხედვაა. სწორედ ამ ბარიერის გადალახვამ მაქცია იმ პროფესიონალად, რომელიც დღეს ვარ.“
რა არის ფოტოგრაფიაში თქვენთვის ყველაზე საინტერესო პროცესი (შუქთან მუშაობა, მომენტის დაჭერა თუ სხვა)?
ვახტანგი – „ჩემთვის ყველაზე მომაჯადოებელი ამორი კომპონენტის სინთეზია. სინათლე არის ენა, რომლითაც ვსაუბრობთ — ის აყალიბებს კადრის განწყობას, ხასიათსა და ესთეტიკას. თუმცა, შუქთან იდეალური მუშაობაც კი უბრალოდ ლამაზ, მაგრამ ცარიელ სურათად დარჩება, თუ მასში ის ერთი, გადამწყვეტი წამი არ არის დაჭერილი.
იქნება ეს ქუჩის დინამიკაში დაჭერილი უნიკალური ემოცია, ღონისძიება თუ მოდის გადაღებისას მიზანმიმართულად აგებული განათება, ჩემთვის ყველაზე საინტერესო პროცესი სწორედ ის წამია, როცა სწორი შუქი და ნამდვილი ემოცია ერთმანეთს კვეთს. სწორედ ეს კვეთა შთაბერავს კადრს სულს.“
როგორ იპოვეთ თქვენი უნიკალური ხელწერა?
ვახტანგი – „ჩემი ხელწერა 17-წლიანი პრაქტიკისა და მუდმივი ექსპერიმენტების ბუნებრივი შედეგია. ის ვიპოვე მაშინ, როცა შევწყვიტე სხვისი წესების მიყოლა და დავიწყე საკუთარი შინაგანი ხედვის ნდობა. მივხვდი, რომ ნამდვილი სტილი ტექნიკაში კი არა, სამყაროს ინდივიდუალურ აღქმასა და გულწრფელობაშია.“
რა განაპირობებს თქვენს სტილს – ინტუიცია თუ ტექნიკური სიზუსტე?
ვახტანგი – „ორივეს იდეალური ბალანსი. ტექნიკური სიზუსტე არის ის მყარი ფუნდამენტი, რომელზეც ვდგავარ — ინსტრუმენტი, რომლითაც იდეას ვიზუალურად ვაქცევ. თუმცა, გადამწყვეტი სიტყვა ყოველთვის ინტუიციას ეკუთვნის. ტექნიკა გაძლევს საშუალებას კადრი უნაკლოდ ააგო, ინტუიცია კი გკარნახობს ზუსტად იმ ერთადერთ წამს, როცა ფოტოს სული უნდა შთაბერო.“
როგორ გაჩნდა იდეა, რომ თქვენი ნამუშევრები წიგნად გექციათ? რა მთავარი სათქმელი აქვს ამ წიგნს?
ვახტანგი – „წიგნის, „კამერის საიდუმლო“, შექმნის იდეა დაგროვილი ცოდნის სხვებისთვის გაზიარების ბუნებრივი მოთხოვნილებიდან დაიბადა. როცა მრავალწლიან გზას გადიხარ, გიჩნდება სურვილი, შენი გამოცდილება დამწყებ თუ მოყვარულ ფოტოგრაფებს გადასცე და გზა გაუმარტივო. წიგნის მთავარი სათქმელი კი ისაა, რომ კამერა მხოლოდ მექანიზმია; ნამდვილი საიდუმლო და ძალა ფოტოგრაფის გონებაში, ხედვასა და ემოციის დაჭერის უნარში იმალება, რასაც ტექნიკა თავისთავად ვერასდროს შექმნის.“
რამ გადაგაწყვეტინათ, რომ ცოდნა სხვებისთვის გაგეზიარებინათ და კურსები შეგექმნათ?
ვახტანგი – „ეს ჩემი პროფესიული განვითარების ბუნებრივი ეტაპი და წიგნის, „კამერის საიდუმლო“, ლოგიკური გაგრძელება იყო. მრავალწლიანი პრაქტიკის შემდეგ, დაგროვილი გამოცდილების მხოლოდ ჩემთვის შენახვა ვეღარ შევძელი. მინდოდა დამწყები ფოტოგრაფებისთვის ის ბარიერები შემემსუბუქებინა, რომელთა გადალახვაც თავის დროზე მე დამოუკიდებლად მომიწია. კურსები მაძლევს საშუალებას, ცოცხალი ინტერაქციით დავეხმარო მათ არა მხოლოდ ტექნიკის ათვისებაში, არამედ საკუთარი, უნიკალური ხედვისა და სტილის აღმოჩენაში.“
როგორც ჟიურის წევრს, რა კრიტერიუმები გაქვთ? რა განასხვავებს “კარგ” ფოტოს “გამორჩეულისგან”?
ვახტანგი – „„კარგი“ ფოტო ტექნიკურად უნაკლოა — მასში სწორადაა აგებული კომპოზიცია, შუქი და ექსპოზიცია. თუმცა, როცა საერთაშორისო გამოფენებსა თუ კონკურსებზე ნამუშევრებს ვაფასებ, ვეძებ „გამორჩეულს“ — კადრს, რომელიც ტექნიკურ ჩარჩოებს სცდება და თავის უნიკალურ ამბავს ჰყვება. გამორჩეულია ფოტო, რომელიც უბრალოდ კი არ ასახავს რეალობას, არამედ აჩერებს მზერას, იწვევს ემოციას და მეხსიერებაში იბეჭდება. ჩემთვის მთავარი კრიტერიუმი სწორედ ის უხილავი ენერგიაა, რომელსაც სურათს ფოტოგრაფის ხედვა სძენს.“
რა არის ყველაზე მნიშვნელოვანი რჩევა, რომელსაც თქვენს სტუდენტებს აძლევთ?
ვახტანგი – „ჩემი მთავარი რჩევაა: შეისწავლეთ ტექნიკა სრულყოფილად, რათა შემდეგ შეძლოთ მისი სრულიად დავიწყება და მხოლოდ შემოქმედებით პროცესზე ფოკუსირება. არასოდეს იფიქროთ, რომ უფრო ძვირადღირებული აპარატურა უკეთეს ფოტოგრაფად გაქცევთ. თქვენი ყველაზე ძლიერი ინსტრუმენტი არა კამერა, არამედ თქვენი ხედვა, გონება და ემოციაა. ნუ შეგეშინდებათ წესების დარღვევის საკუთარი, უნიკალური ისტორიის მოსაყოლად.“
არის თუ არა რაიმე თემა ან სფერო, რომლის გადაღებაც ჯერ არ გიცდიათ, მაგრამ ძალიან გსურთ?
ვახტანგი – „მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ ჟანრში მიმუშავია, ძალიან მიზიდავს ექსტრემალური დინამიკის, კერძოდ კი მოტოსპორტის მასშტაბური გადაღებები. სისწრაფის, ადრენალინისა და მოძრაობის ერთ წამში გაყინვა სრულიად განსხვავებულ სპეციფიკასა და რეფლექსებს მოითხოვს. ეს არის მიმართულება, სადაც ტექნიკური სიზუსტე და წამის მეასედის დაჭერის ინტუიცია უმაღლეს დონეზე იცდება, რაც ჩემთვის სრულიად ახალი და ძალიან საინტერესო შემოქმედებითი გამოწვევა იქნებოდა.“ მოტოციკლი ასევე არის ჩემი ჰობი.
რა რჩევას მისცემდით დამწყებ ფოტოგრაფს, რომელიც ახლა დგამს პირველ ნაბიჯებს?
ვახტანგი – „ჩემი მთავარი რჩევა იქნება — არ დაელოდოთ იდეალურ პირობებს და ნუ იფიქრებთ, რომ დაწყებისთვის მაშინვე ძვირადღირებული ტექნიკა გჭირდებათ. იღეთ ყოველდღე, თუნდაც უბრალოდ სმარტფონით. გამუდმებით ავარჯიშეთ თვალი: დააკვირდით შუქს, ჩრდილებსა და კომპოზიციას ჩვეულებრივ, ყოველდღიურ სიტუაციებში. საწყის ეტაპზე შეცდომები თქვენი საუკეთესო მასწავლებლები არიან, ამიტომ ნუ შეგეშინდებათ წარუმატებელი კადრების. და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია — გადაიღეთ ის, რაც გულწრფელად გიყვართ და არა ის, რაც უბრალოდ ტრენდულია. მხოლოდ ასე შეძლებთ ფოტოგრაფიაში საკუთარი, ავთენტური გზის პოვნას.“
Vakhtang egiazarov
Vakho FX
#vakhofx
კომენტარები
კომენტარი